deathcore
Το μένος κάθε καλλιτέχνη. Να φορέσεις το πιο nerdικο ζευγάρι γυαλιά και να του πεις, "ξέρεις deathcorίζεις λιγουλάκι" Γιατί;
Γιατί πραγματικά είναι κάτι ανούσιο. Είμαστε στο 2012, οφείλουμε να ξεκολλήσουμε από τις ταμπέλες. Είναι σιχαμερό. Δεν ξέρω γιατί τα καμένα 15χρονα αποφασίζουν ότι αν κολλήσουν την ταμπέλα "djent" στην τάδε μπάντα κ την ταμπέλα "core" στην άλλη θα γίνει ο κόσμος ομορφότερος.
Ο τρισμέγιστος Chuck δήλωσε: "ΌΛΑ ΕΙΝΑΙ ΧΕΖΥ ΜΕΝΤΑΛ"
Πως θα περιέγραφα τη μπάντα του τίτλου;
Δεν ξέρω. Τους ανακάλυψα τυχαία και έπαθα την πλάκα μου. Είναι ένα δυναμικό duo με απίστευτο ταλέντο και όρεξη. Κάποιοι βιάστηκαν να τους τοποθετήσουν την ίδια μοίρα με τους Whitechapel. Υπάρχουν κοινά. Υπάρχει όμως και τόση progressivίλα εκεί μέσα, τόση τέχνη, που με αφήνει παγερά αδιάφορο το τι ταμπέλα θέλησαν να τους κολλήσουν.
Eίναι μόνο δυο άτομα. Και ενώ είμαι σε μπάντα δυο ατόμων κι εγώ ο γράφων, ποτέ δεν πίστευα ότι αρκούν δυο προσωπικότητες για να προσφέρουν τους τόνους φασαρίας και ηχητικής ηδονής που δίνουν οι Slice the cake.
Ό,τι και να πω είναι λίγο. Δε θέλω να πω άλλα. Δε θέλω καν να γράψω την tracklist. Θέλω να πάτε τώρα στο λινκ και να ακούσετε το άλμπουμ.
Και αν μας περισσεύουν το αγοράζουμε κιόλας.
Mέχρι να πτωχεύσουμε και υλικά και πνευματικά,
Υπνοβάτης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου