Καλή χρονιά είπαμε; Ε κι αν δεν είπαμε δεν πειράζει. Ξέρω έχει πέσει η συχνότητα των αναρτήσεων και τα λοιπά και τα λοιπά. Τρεχάματα. Λεπόν, πάμε στο προκείμενο.
Sees. Για μένα έσκασαν μύτη από το πουθενά. Δεν τους είχα καθόλου στα υπόψη μου μέχρι που μια μέρα εμφανίστηκαν στο σκληρό μου. Δεν έχει ιδιαίτερη σημασία το πως και το τι. Σημασία έχει ότι μου άρεσαν. Δεν ξέρω επίσης γιατί μου άρεσαν. Δεν τρελάθηκα. Να το δηλώσω. Τέσσερα "δεν" σε τρεις σειρές. Πρέπει να μάθω κι άλλες λέξεις.
Παραγωγή; Άρτια όπως πάντα. Το home recording πλέον έχει φτάσει τα επίπεδα που πασχίζουν να πιάσουν τα ελληνικά στούντιο εδώ και δέκα χρόνια. Ουφ. Ο κλασικός djentoήχος που τείνει πλέον να κουράσει παρά να εμπνεύσει αλλά για κάποιο λόγο το ακούω ευχάριστα.
Γενικότερα δηλαδή περιμένω να δω κάτι πιο έξυπνο πλέον από αυτή την ηλίθια χαζομάρα τύπου djent. Νταξ, δεν εφεύραμε το μέταλ ξανά από την αρχή, μας το πε και ο Randy. Απλά δυο τρεις οκτάβες παραπάνω και δυο τρεις εβδόμες μέσα και έχουμε μια διαφορετικότητα.
Επίπεδο κιθαριστικόν αρκετά μέτριο και κουραστικό. Τσουγκα τσούγκα, ανοιχτά κλαγκίσματα αλλά ενδιαφέρουσα φωνή. Αρκετά καλή. Όχι το κλασικό "μάνα θα πάω στα καράβια" fry των alesana-τραβάω-το-μυαλό-μου-να-μεγαλώσει. Σκοτεινό άλμπουμ. Λείπουν οι metalcore χαρούμενες φρασούλες που πιθανώς να σκάσουν μύτη σε διάφορα σημεία σε άλλες μπάντες. Δε λείπουν τα καθαρά φωνητικά.
Μην το κουράζω. Ήταν ένας αξιοπρεπής δίσκος μέσα στο χαμό των συγκροτημάτων που προσπαθούν να ζήσουν τη μεγάλη ζωή του touring.
Δυστυχώς μπάντες του επιπέδου των Periphery, Veil of Maya και Whitechapel βγαίνουν σπάνια. Σαν επίλογο θα πρότεινα να ακουστεί το Theend. Είναι καλή δουλειά. Θα θελα να πάει και παραπέρα. Το άκουσα γιατί έτυχε να μ'αρέσει το αρχικό κομμάτι.Δε θα το πρόσεχα αλλιώς. Και πιθανώς να μου άρεσε γιατί ήταν απλά κοντά στο γούστο μου. Δε θα πλήρωνα για να το ακούσω.
Δεν ξέρω. Αν θα παίξει; Θα παίξει. Μια φορά το πολύ.
Ορμάτε είναι τζάμπα.
Γενικότερα δηλαδή περιμένω να δω κάτι πιο έξυπνο πλέον από αυτή την ηλίθια χαζομάρα τύπου djent. Νταξ, δεν εφεύραμε το μέταλ ξανά από την αρχή, μας το πε και ο Randy. Απλά δυο τρεις οκτάβες παραπάνω και δυο τρεις εβδόμες μέσα και έχουμε μια διαφορετικότητα.
Επίπεδο κιθαριστικόν αρκετά μέτριο και κουραστικό. Τσουγκα τσούγκα, ανοιχτά κλαγκίσματα αλλά ενδιαφέρουσα φωνή. Αρκετά καλή. Όχι το κλασικό "μάνα θα πάω στα καράβια" fry των alesana-τραβάω-το-μυαλό-μου-να-μεγαλώσει. Σκοτεινό άλμπουμ. Λείπουν οι metalcore χαρούμενες φρασούλες που πιθανώς να σκάσουν μύτη σε διάφορα σημεία σε άλλες μπάντες. Δε λείπουν τα καθαρά φωνητικά.
Μην το κουράζω. Ήταν ένας αξιοπρεπής δίσκος μέσα στο χαμό των συγκροτημάτων που προσπαθούν να ζήσουν τη μεγάλη ζωή του touring.
Δυστυχώς μπάντες του επιπέδου των Periphery, Veil of Maya και Whitechapel βγαίνουν σπάνια. Σαν επίλογο θα πρότεινα να ακουστεί το Theend. Είναι καλή δουλειά. Θα θελα να πάει και παραπέρα. Το άκουσα γιατί έτυχε να μ'αρέσει το αρχικό κομμάτι.Δε θα το πρόσεχα αλλιώς. Και πιθανώς να μου άρεσε γιατί ήταν απλά κοντά στο γούστο μου. Δε θα πλήρωνα για να το ακούσω.
Δεν ξέρω. Αν θα παίξει; Θα παίξει. Μια φορά το πολύ.
Tracklist:
1. Inhale
2. Stare
3. Ungrateful Self
4. Nonsense
5. Slowly
6. Nail Biter
7. Hidden
8. Cripple Me With Despair
9. Candidate
10.Exhale
2. Stare
3. Ungrateful Self
4. Nonsense
5. Slowly
6. Nail Biter
7. Hidden
8. Cripple Me With Despair
9. Candidate
10.Exhale
Ορμάτε είναι τζάμπα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου