Mastodon - The Hunter

Να ξεκαθαρίσω κάτι. Θεωρώ το "Blood Mountain" έναν από τους πιο σημαντικούς δίσκους στο χώρο του μέταλ. Και το θεωρώ αξεπέραστο. Με αυτό στο μυαλό μου προχωράω παρακάτω. Το "Crack the Skye" ήταν κάτι από μόνο του. Το distortion χαμηλωμένο, οι συνθέσεις πιο αιθέριες, πιο ώριμες και πιο τολμηρές. Γουστάρω ανελέητα τον καλλιτέχνη που λέει θέλω να κάνω 'αυτό' σε κάποια φάση στη ζωή μου και το κάνει. Τολμάει. Άσχετα αν βγει μια τεράστια παπαριά. (βλ. το φιάσκο "callmeLulu")

Το "The Hunter" είναι ταυτόχρονα συνέχεια του "Blood Mountain" και του "Crack the Skye". Αλλά και δεν είναι. Τι εννοώ; Δεν έχει concept όπως είχαν οι τελευταίοι δίσκοι τους. Οι κιθάρες παραμένουν αυτές που ήταν τόσα χρόνια στους Mastodon: Βασικό στοιχείο και κομπάρσοι μαζί.  Ώριμος δίσκος, ξεκάθαρα πράγματα. Αιθέριο τσατιλοrock-& fucking pure- roll με τα γνωστά drums του Brann και τις περίεργες μπασσογραμμές του Troy. Είναι καλύτερο του Blood Mountain; Δεν ξέρω. Και χέστηκα. Η σωστή απάντηση είναι:

"Θα πρεπε να είναι;"

Battle of Troy

Ηχητικά, με το πρώτο "play" καταλαβαίνεις ότι μιλάμε για Mastodon. Signature ήχος, αλλά όχι μια από τα ίδια. Το Black Tongue είναι ένα πολύ καλό άνοιγμα σε έναν δίσκο ελαφρώς ταξιδιάρικο. Οι εναλλαγές στη διάθεση ίσως και να προοικονομούνται με το που σκάσει το "Stargasm", σημαντικό κομμάτι για το δίσκο. Από κει και πέρα μέχρι και το "The Hunter" άφησα τις μελωδικές γραμμές να με κουβαλήσουν (πω, τι γράφω ο κερατάς). Τεράστια η αλλαγή στις συνθέσεις. Τα syncopated riffs σε odd time sigs δίνουν και παίρνουν χωρίς να προσπαθείς να καταλάβεις τι στο καλό συμβαίνει.

Groove λέμε ρε. Μυστικιστική διάθεση, ταξιδιάρικα lyrics, θεματολογία με epic στοιχεία...Μ'άρεσε. Ξεφεύγει, όπως κάθε δίσκος τους, από τις κλασικές μπούρδες που θα ακούσεις από δω κι από κει και το βασικότερο: Σου αφήνει κάτι όταν τελειώσει. Είτε αυτό είναι η επιθυμία για να πατήσεις το άτιμο το repeat είτε μια γλυκιά γεύση ROCKAROLLA BABE!

Πάμε λίγο στις φωνές. Έφυγαν από τις τσιρίδες. Καλά εμένα πάντα μ'άρεζαν ως φωνές γιατί είχαν αυτό το άτεχνο, αυτό το random, αυτό το βγαίνω-στο-Mic-και-ξερνάω-τ' άντερά-μου-χωρίς-αύριο αλλά για όσους ευελπιστούσαν να τους ακούσουν να τραγουδάν. Το 'χουν. Μεστές, smoky γκαρίδες. Μην περιμένετε πέμπτη οκτάβα. Νταξ. O Troy μπαίνει στα χνάρια του "δραματικού" βαρύτονου κοντά στην τέταρτη δεκαετία της ζωής του. Μια ζωή με

πολύ σπατάλη, κραιπάλη και αιθάλη οπότες ξεχάστε τεράστια ανοίγματα και τρομερά πατήματα. Όπως προείπα, μεστά, λαλίστατα, απέριτα vocal riffs με αρμονιούλες στο κλασικό πλεόν στυλ των Mastodon.

Βαριέμαι αφόρητα να αναλύσω κομμάτι κομμάτι το δισκάκι γιατί δεν είναι ένα δισκάκι που πρέπει να αναλυθεί έτσι. Είναι ένα δισκάκι στο οποίο περνάει η ωριμότητα μιας μπάντας που βρίσκεται στην πέμπτη δισκάρα της και συνεχίζει και τολμάι. Είναι ένα δισκάκι που στέλνει τα 70s σαράντα χρόνια μπροστά για να πάρουν μια γεύση του σήμερα. Είναι ένα άλμπουμ που προήλθε μετά από endless touring, θανάτους, κακουχίες και αποδεικνύει αυτό που πίστευα πάντα:

  Το ότι μεγαλώνεις δε σημαίνει ότι γερνάς.


-Θα παίξει; 
-Έπαιξε ήδη λέμε...


Tracklist

01. Black Tongue
02. Curl Of The Burl
03. Blasteroid
04. Stargasm
05. Octopus Has No Friends
06. All The Heavy Lifting
07. The Hunter
08. Dry Bone Valley
09. Thickening
10. Creature Lives
11. Spectrelight
12. Bedazzled Fingernails
13. The Sparrow
14. The Ruiner (limited)
15. Deathbound (limited)

Official Page