Βάλτε το να παίξει κ μετά, στο "It's inside me and I'm inside it" ξεκινήστε να διαβάζετε το review.
Τον κατηγόρησα για επανάληψη, το ομολογώ. Αλλά πάντα μ' άρεζε. Τώρα μας πέταξε 2 αλμπουμάκια. To Loop και το Let Yourself Be Huge. Για το loop δε θέλω να πω πολλά. Απλά ακούστε το με 2 τρόπους, όπως προτείνει ο Ben. Αποτελεί ένα ταξιδιάρικο Phase out of reality για το γαμώ το.
To LYBH τρέχει τώρα όσο μιλάμε. Είναι αιθέριο, απλό και κατανοητό. H αλήθεια είναι ότι το Beacons μας μάζεψε τα σαγόνια από το πάτωμα που τα είχε ρίξει το πρώτο του, Τhe Discovery.
Δεν ξέρω αν πρέπει να γράψω πολλά γιατί δεν έχει να γράψω. Δε θέλω να το παρατραβήξω. Είναι ο Cloudkicker, όλοι κατά βάθος ξέρουμε τι να περιμένουμε. Ατμόσφαιρα, παιχνίδισμα με τα ακκόρντα όπως μόνο αυτός ξέρει και το κέρατό μου το τράγιο.
Εναλλαγή ακουστικών με ηλεκτρικών κομματιών και δεν ξέρω αν καταλήγει πουθενά. Θες να σιδερώσεις; Θες να πλύνεις τα πιάτα; Βάλτο κι αστο να παίζει. Θες να σκεφτείς; Βάλτο κι άστο να παίζει.
Ο άτιμος, ή είναι με το ξυράφι με το ένα χέρι ή μόλις βρήκε γκόμενα.
Θα παίξει; Όχι. Όχι, μέχρι να νιώσω έτοιμος να βάλω κάτι τέτοιο on air. Αγριάδα και πάλι αγριάδα.
Δε βάζω ούτε τρακλιστ ούτε τίποτα. Ούτε εικόνες, ούτε fancy γραμματούλια. Απλά, λιτά και απέριττα για μια ηλίθια μέρα, στα πρότυπα του Cloudkicker.
R.I.P. Dimebag
R.I.P. John Lennon
Till the moon turns purple,
υπνοβάτης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου