Red Seas Fire

Ναι, ναι, ξέρω αδιαιολόγητη η απουσία, σας έλειψα, το κατανοώ αλλά έπρεπε να γίνουν κάποια πράγματα που με τραβούσαν μακριά από τη μπλογκογραφία. Ένα από αυτά ήταν και η μεγάλη ποσότητα των δίσκων που έσκασαν μύτη το Δεκέμβρη και ζητούσαν ακρόαση διψασμένα.

Το δισκάκι των Red Seas Fire δεν εμπίπτει σε αυτή την κατηγορία. Για την ακρίβεια στέκεται εδώ έτοιμο να "κριτικαριστεί" αρκετό καιρό. Εδώ θα πέσουμε λίγο στο youtube. Τι εννοώ; Εννοώ ότι μπορείτε να παρακολουθήσετε μεγάλο μέρος της φιλοσοφίας της μπάντας στο διαδίκτυο μιας και είναι εκ youtube ορμώμενοι. Καλό είναι μην άγχεστε.

Το δισκάκι το οποίο χαρακτηρίζουν "album" οι ίδιοι, θα το χαρακτηρίζαμε περισσότερο ως EP, καθώς περιέχει μόνο 7 κομματάκια (-ρες). Στυλ; Ε...Ξέρω γω. 7χορδες είναι, odd-time riffs ξετρυπώνουν από παντού, τα κρουστά σε απογειώνουν, οι τσιριδούλες τσιριδίζουν. Πετάμε και κανα καθαρό μελωδικό για τις γκόμενες και ύστερα δίνουμε και κανα ελέκτρο πέρασμα που έχει γίνει της μόδας.

Το βασικό είναι ότι έχουν ταυτότητα. Τα παιδάκια ξέρουν, παίζουν κάτι μεταξύ hazy metal & blobbercore αλλά δεν πατήσαν στα κλασικά ηχητικά μονοπάτια. Το μπάσο είναι αρκετά δυνατά στη μίξη και σου δίνει ένα απίστευτο groovaρισμα παρέα με τη μποτούλα αλλά το καταλαβαίνεις αργότερα μέσα στο δισκάκι.

Γενικά μου άφησαν μια περίεργη εντύπωση. Άκουγα επιρροές παντού. Lamb of God, In flames, Periphery, Meshuggah, BTBAM, χαμός. Σολάκια αλλά satch/vai/govan απο δω κι από κει. Τα καθαρά φωνητικά τους σε φάσεις δε με ενθουσίασαν. Θα μπορούσαν να είναι καλύτερα. Αλλά είναι αυτό ρε γαμώ το, έχουν original ήχο. Aπό την αρχή μέχρι το τέλος ξέρεις ότι ακούς μια μπάντα με ταυτότητα, με πρωτότυπες ιδέες και που κάνει χρήση και των 7 χορδών :P

Το "Epinephrine" σκάει μετά το θολούρα intro μόνο για να πεις "wow" και συνεχίζοντας στο "Timeframes", θυμάμαι τον εαυτό μου να λέει "για να δω που θα το πάνε."
Πιο ατμοσφαιρικά και ήρεμα περάσαμε στο "The Recovery" το οποίο με το δυνατό του τέλος μας σέρβιρε το εκπληκτικό "Cipher" αναίσχυντα. -Μα αυτό το μεσαίο riff ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ.-
Ακόμη και τα φωνητικά σπέρνουν εδώ. Πως φαίνεται ότι το γουστάρουν κάργα το κομμάτι όλοι τους.
Mετά τα άλλα δυο ίσως να μη σε τρελάνουν γιατί αυτή τη δουλειά την έκανε στο Cipher αλλά τελειώνουμε με πολύ καλές επιλογές κομματιών. Ακούστε το λέμε:

ΕΙΝΑΙ ΤΖΑΜΠΑ (Link downwards)


Θα παίξει; 
Έπαιξε!

Tracklist

01. Intro
02. Epinephrine
03. Timeframes
04. The Recovery
05. Cipher
06. Turbulence
07. Skye

http://www.redseasfire.co.uk/

Mέχρι να γίνουμε Στρουμφ,

Υπνοβάτης.

Corelia - Nostalgia EP

Καμιά φορά η συνταγή είναι απλή. Αλλά ταυτόχρονα μπορεί να προϋποθέτει και μια ανάλογη εμπειρία για να δώσει το κατιτίς της. Έτσι ένιωσα με τους Corelia. Αυτό που λέει το EP τους είναι σχετικά απλό. Αλλά έχει τόσο υπόβαθρο από κάτω που δεν πάυει να σε συναρπάζει.

Δεν είναι αυτό που περιμένεις όταν ακούσεις το πρώτο riff. Ξεχύνεται ένας ήχος από πολύ σφιχτοδεμένες κιθάρες με moderate ποσότητες παραμόρφωσης αλλά με μια απλότητα που σε ξεγελάει. Θες τ' ότι έπρεπε να περάσω στο δεύτερο κομμάτι για να καταλάβω ότι παίζουν σε drop B; Αξιοποιούν κάθε συγχορδία και μελωδική γραμμή που μπορούν να βρουν επάνω στα όργανά τους και στα φωνητικά. Θες τ' ότι είναι από τις λίγες φορές που δεν άκουγα ένα γαμημένο wall of sound σε έναν ανελέητο loudness war μεταξύ των αυτιών μου και των δισκογραφικών; Με τους Corelia ακούω σύνθεση και όχι πρωταγωνιστές και δευτεραγωνιστές.

Ποιος είναι ο ρόλος του ΕΡ; Να με κάνει να θέλω να αγοράσω το full length; Ε θέλω.

Είναι γρήγορο, έντονο αλλά αργό και συναισθηματικό όσο προχωράμε παρακάτω.

Οι στίχοι είναι παραπάνω από υποφερτοί. Κάτι που σπάνια βλέπω και με εκνευρίζει γιατί το γουστάρω είναι αυτό που έχουν κάνει αυτά τα παιδάκια. Τα ριφς είναι αυτά που είναι και τα φωνητικά επίσης. Καταφέρνουν και τα μπλέκουν όλα μαζί όμως, σαν να γεννήθηκαν ταυτόχρονα στο κομμάτι από το ίδιο μυαλό και να ερμηνεύτηκαν από το ίδιο άτομο. Οι μελωδικές γραμμές του τραγουδιάρη δεν είναι ιδιαίτερα απλές. Καταφεύγει σε screaming όταν θεωρεί ότι το απαιτεί η ερμηνεία, οι τριφωνίες δίνουν και παίρνουν και ότι whispering thingy έχω ακούσει μέχρι στιγμής είναι πολύ ατμοσφαιρικό.

Για τις κιθάρες τι να πεις. Μιλάνε μόνες τους. Προσεγμένος ήχος, άψογο παίξιμο, progressiβίλα σύγχρονη με ατμοσφαιρικά και γλυκούτσικα ιντερλούδια για το γαμώτο της υπόθεσης και πάμε όλοι μαζί στον χαμό.

Μειονεκτήματα: Όσο προσωράει το ΕΡ βαριέμαι. :P Δεν ξέρω γιατί. Φταίει η άτιμη η μπάντα; Φταίει το άτιμο το ΕΡ που δεν έχει λογική συνέχεια; Είναι κρίμα γιατί το άλμπουμ αναμένεται πάρα πολύ καλό και δε θέλω να το καταπιεί η μαρμάγκα της βαρεμάρας.


Θα παίξουν στο ράδιο; 
Θα παίξουν.-

Tracklist:

01. Treetops
02. Glass Faces
03. The Sound of Glaciers Moving
04. Aviation
05. Red Sky Harbor
06. Mute Swan
07. Blood Petals


Είσαι τόσο θεός που με έκανες να θέλω να το αγοράσω για 5.00 EUR!


Τιλλ ντεθ μητς Χογκφάδερ,

Υπνοβάτης

Radio crimes #995

Αργοπορημένα και καθυστερημένα ανεβαίνει το ποστ και λόγω τεχνικού προβλήματος θα αργήσει να ανέβει και το λινκ. Η τέταρτη-τρίτη εκπομπούλα αυτού του Σαββάτου με περίεργο mood.
Θα ανεβαίνουν και οι playlists όταν τα κατεφέρω :P

Cloudkicker - Let Yourself Be Huge

Βάλτε το να παίξει κ μετά, στο "It's inside me and I'm inside it" ξεκινήστε να διαβάζετε το review.

Στο intro είπα "χρουμπφτ" με πλάγιο ηλίθιο χαμόγελο. Όταν μπήκε το "Explore, be curious" ένιωσα την ανάγκη να εξερευνήσω. Μετά ήρθε το ακουστικό The word water και μας γάμησε. 

Τον κατηγόρησα για επανάληψη, το ομολογώ. Αλλά πάντα μ' άρεζε. Τώρα μας πέταξε 2 αλμπουμάκια. To Loop και το Let Yourself Be Huge. Για το loop δε θέλω να πω πολλά. Απλά ακούστε το με 2 τρόπους, όπως προτείνει ο Ben. Αποτελεί ένα ταξιδιάρικο Phase out of reality για το γαμώ το. 

To LYBH τρέχει τώρα όσο μιλάμε. Είναι αιθέριο, απλό και κατανοητό. H αλήθεια είναι ότι το Beacons μας μάζεψε τα σαγόνια από το πάτωμα που τα είχε ρίξει το πρώτο του, Τhe Discovery. 

Δεν ξέρω αν πρέπει να γράψω πολλά γιατί δεν έχει να γράψω. Δε θέλω να το παρατραβήξω. Είναι ο Cloudkicker, όλοι κατά βάθος ξέρουμε τι να περιμένουμε. Ατμόσφαιρα, παιχνίδισμα με τα ακκόρντα όπως μόνο αυτός ξέρει και το κέρατό μου το τράγιο. 

Εναλλαγή ακουστικών με ηλεκτρικών κομματιών και δεν ξέρω αν καταλήγει πουθενά. Θες να σιδερώσεις; Θες να πλύνεις τα πιάτα; Βάλτο κι αστο να παίζει. Θες να σκεφτείς; Βάλτο κι άστο να παίζει. 

Ο άτιμος, ή είναι με το ξυράφι με το ένα χέρι ή μόλις βρήκε γκόμενα.

Θα παίξει; Όχι. Όχι, μέχρι να νιώσω έτοιμος να βάλω κάτι τέτοιο on air. Αγριάδα και πάλι αγριάδα. 

Δε βάζω ούτε τρακλιστ ούτε τίποτα. Ούτε εικόνες, ούτε fancy γραμματούλια. Απλά, λιτά και απέριττα για μια ηλίθια μέρα, στα πρότυπα του Cloudkicker.

R.I.P. Dimebag

R.I.P. John Lennon

Till the moon turns purple,

υπνοβάτης

Mastodon - The Hunter

Να ξεκαθαρίσω κάτι. Θεωρώ το "Blood Mountain" έναν από τους πιο σημαντικούς δίσκους στο χώρο του μέταλ. Και το θεωρώ αξεπέραστο. Με αυτό στο μυαλό μου προχωράω παρακάτω. Το "Crack the Skye" ήταν κάτι από μόνο του. Το distortion χαμηλωμένο, οι συνθέσεις πιο αιθέριες, πιο ώριμες και πιο τολμηρές. Γουστάρω ανελέητα τον καλλιτέχνη που λέει θέλω να κάνω 'αυτό' σε κάποια φάση στη ζωή μου και το κάνει. Τολμάει. Άσχετα αν βγει μια τεράστια παπαριά. (βλ. το φιάσκο "callmeLulu")

Το "The Hunter" είναι ταυτόχρονα συνέχεια του "Blood Mountain" και του "Crack the Skye". Αλλά και δεν είναι. Τι εννοώ; Δεν έχει concept όπως είχαν οι τελευταίοι δίσκοι τους. Οι κιθάρες παραμένουν αυτές που ήταν τόσα χρόνια στους Mastodon: Βασικό στοιχείο και κομπάρσοι μαζί.  Ώριμος δίσκος, ξεκάθαρα πράγματα. Αιθέριο τσατιλοrock-& fucking pure- roll με τα γνωστά drums του Brann και τις περίεργες μπασσογραμμές του Troy. Είναι καλύτερο του Blood Mountain; Δεν ξέρω. Και χέστηκα. Η σωστή απάντηση είναι:

"Θα πρεπε να είναι;"

Battle of Troy

Ηχητικά, με το πρώτο "play" καταλαβαίνεις ότι μιλάμε για Mastodon. Signature ήχος, αλλά όχι μια από τα ίδια. Το Black Tongue είναι ένα πολύ καλό άνοιγμα σε έναν δίσκο ελαφρώς ταξιδιάρικο. Οι εναλλαγές στη διάθεση ίσως και να προοικονομούνται με το που σκάσει το "Stargasm", σημαντικό κομμάτι για το δίσκο. Από κει και πέρα μέχρι και το "The Hunter" άφησα τις μελωδικές γραμμές να με κουβαλήσουν (πω, τι γράφω ο κερατάς). Τεράστια η αλλαγή στις συνθέσεις. Τα syncopated riffs σε odd time sigs δίνουν και παίρνουν χωρίς να προσπαθείς να καταλάβεις τι στο καλό συμβαίνει.

Groove λέμε ρε. Μυστικιστική διάθεση, ταξιδιάρικα lyrics, θεματολογία με epic στοιχεία...Μ'άρεσε. Ξεφεύγει, όπως κάθε δίσκος τους, από τις κλασικές μπούρδες που θα ακούσεις από δω κι από κει και το βασικότερο: Σου αφήνει κάτι όταν τελειώσει. Είτε αυτό είναι η επιθυμία για να πατήσεις το άτιμο το repeat είτε μια γλυκιά γεύση ROCKAROLLA BABE!

Πάμε λίγο στις φωνές. Έφυγαν από τις τσιρίδες. Καλά εμένα πάντα μ'άρεζαν ως φωνές γιατί είχαν αυτό το άτεχνο, αυτό το random, αυτό το βγαίνω-στο-Mic-και-ξερνάω-τ' άντερά-μου-χωρίς-αύριο αλλά για όσους ευελπιστούσαν να τους ακούσουν να τραγουδάν. Το 'χουν. Μεστές, smoky γκαρίδες. Μην περιμένετε πέμπτη οκτάβα. Νταξ. O Troy μπαίνει στα χνάρια του "δραματικού" βαρύτονου κοντά στην τέταρτη δεκαετία της ζωής του. Μια ζωή με

πολύ σπατάλη, κραιπάλη και αιθάλη οπότες ξεχάστε τεράστια ανοίγματα και τρομερά πατήματα. Όπως προείπα, μεστά, λαλίστατα, απέριτα vocal riffs με αρμονιούλες στο κλασικό πλεόν στυλ των Mastodon.

Βαριέμαι αφόρητα να αναλύσω κομμάτι κομμάτι το δισκάκι γιατί δεν είναι ένα δισκάκι που πρέπει να αναλυθεί έτσι. Είναι ένα δισκάκι στο οποίο περνάει η ωριμότητα μιας μπάντας που βρίσκεται στην πέμπτη δισκάρα της και συνεχίζει και τολμάι. Είναι ένα δισκάκι που στέλνει τα 70s σαράντα χρόνια μπροστά για να πάρουν μια γεύση του σήμερα. Είναι ένα άλμπουμ που προήλθε μετά από endless touring, θανάτους, κακουχίες και αποδεικνύει αυτό που πίστευα πάντα:

  Το ότι μεγαλώνεις δε σημαίνει ότι γερνάς.


-Θα παίξει; 
-Έπαιξε ήδη λέμε...


Tracklist

01. Black Tongue
02. Curl Of The Burl
03. Blasteroid
04. Stargasm
05. Octopus Has No Friends
06. All The Heavy Lifting
07. The Hunter
08. Dry Bone Valley
09. Thickening
10. Creature Lives
11. Spectrelight
12. Bedazzled Fingernails
13. The Sparrow
14. The Ruiner (limited)
15. Deathbound (limited)

Official Page

Radio Crimes #33495

H δεύτερη εκπομπή έγινε εχθές. Και θα την παραλείψουμε γιατί ήταν χάλια. Είχα διακοπές, κρασαρίσματα κολλήματα και τα λοιπά και τα λοιπά. Είχε όμως ωραίο θέμα συζήτησης. Τέλος πάντων. Τι είχαμε τι χάσαμε, ξέρω γω.

Πάρτε την δεύτερη-τρίτη εκπομπή whatever.

Εκπομπή

Θα αργήσει να ανέβει προειδοποιώ. :P

Vildhjarta - Masstaden

Θα σας πω τι δεν είναι για αρχή. Δεν είναι το typical-djent-τα-ίδια-κ-τα-ίδια άλμπουμ. Δεν ξέρω αν είναι δίσκος αρχικά. Δεν είναι σίγουρα κάτι απλό. Αν ακούσεις αυτόν τον δίσκο απλά, το έχασες το παιχνίδι. Θέλει πολύπλευρο άκουσμα. 


Επίσης, δεν είναι Omnislash. Και δεν είναι Shiver.


Δεν είναι ελαφρύ, δεν είναι συμπιεσμένο, δεν είναι της λογικής άντε να τελειώνουμε. Γι αυτό και δεν κατάλαβα αν είναι δίσκος ή project. Θετικό ή αρνητικό αυτό δεν ξέρω και δε με ενδιαφέρει. 


Δεν είναι μαζεμένα τσιμπητά mutes με τον compressorα στο τέρμα. 


Τι σκατά είναι ρε πρήχτη;


Είναι δομή. Είναι βαρεμάρα. Είναι σκοτάδι, ταραμάς και παραθυρόφυλλο. Είναι άγριο, raw, πρωτόπλαστο αλλά και παλιό, ώριμο και εξέλιξη. Είναι ρευστό και στατικό μαζί. Είναι copy-paste αλλά και πρωτότυπο. Είναι Meshuggah με Death. Είναι μεσαιωνικό. Είναι...γάμησε τα.


Να κόψουμε τη λογοτεχνία να πάμε στα καθέκαστα. 


Είναι ένα κομμάτι από τους εαυτούς τους. Δεν το λέω λογοτεχνικά. Ο δίσκος έχει κατάθεση μέσα. Οι ίδιοι λένε ότι γράφουν κινηματογραφικά. Ισχύει. Για μένα είναι και η μόνη οπτική που θα κάνει το δίσκο να σε καθηλώσει. Η παραγωγή σου σερβίρει wide panning με τεράστιες κιθάρες και κυκλικά drums. Το industrial στοιχείο είναι παρόν αλλά όχι καθοριστικό. Πιο πολύ σε πειραματικό κρουστό παραπέμπει. 


Ντύνεις ταινία με τη μουσική τους. Δεν ξέρω αν θέλω κάτι τέτοιο από μια μπάντα.


Σουηδοί. Τι να πείς. 




Αν δε με κέρδισαν στο "Shadow", όταν τελείωσε το "Benblast" είπα εντάξει, από δω και πέρα ΘΕΛΩ να το ακούσω. 







"tells the tale of a hidden and isolated town, 


narrated in a classic fable manner"


Αυτό είναι βασικά. Επιρροές από το βιβλίο της ζούγκλας και το FFVII. Εμ, πως να μη βγει σκοτεινό αυτό το πράμα. Είναι μαύρο, κατακαμένο και εθιστικό. Εκεί που νομίζεις ότι θα κάτσει σε εκπλήσσει. 


Τα βρώμικα τους είναι συνδυασμός αγνής τσιρίδας και κακού, λερωμένου, ξερού βρυχηθμού. Σαν troll στα Νορβηγικά δάση. Και η μίξη του επιτρέπει να είναι στα μούτρα σου. Δεν νομίζω άλλη φορά τα κρουστά να ήταν τόσο επιδεικτικά απόντα από τη μίξη και να είχες την αίσθηση ότι χωρίς αυτά δε θα είχες τίποτα. (να σημειωθεί ότι μιλάω για τέτοιου είδους μουσική)


Είναι πάρα πολύ προσεγμένο και συνθετικά και ως μίξη. Το μπάσο το αισθάνεσαι, το καταλαβαίνεις. Δεν εκτελεί χρέη ξεκουρδισμένης κιθάρας. Κολλάει με τη μπότα, δένουν σφιχτά χωρίς να ξεχωρίζουν από τις κιθάρες. Έχεις ένα ττιτανοτεράστιο μουσικό σύνολο με πυγμή και όγκο και πάνω απ'όλα σφυγμό. 


Πολλά λέω και δεν ξέρω αν καταλαβαίνει και κανείς αν πρέπει να το ακούσει. 

Θα δανειστώ από τους ίδιους.


"keep an open mind"


"We don't make a fuss about our own sound. We're ripping off Meshuggah."


Ας ελπίσουμε η Century Media να μην τους βουλιάξει. (tough though)


Θα παίξουν ;  Εμ...Ναι. Αλλά όχι τώρα τώρα. Ίσως και ναι. 


*Επειδή δεν έχω το χρόνο να κάτσω να κάνω εκ βαθέων ανάλυση ενώ θα 'θελά πολύ, σας στέλνω σε αυτό το review που φυσικά και είναι κλάσεις ανώτερο από το δικό μου:
REview











Tracklist

01. Shadow
02. Dagger
03. Eternal Golden Monk
04. Benblåst
05. Östpeppar
06. Traces
07. Phobon Nika
08. Måsstadens Nationalsång
09. When No One Walks With You
10. All These Feelings
11. Nojja
12. Deceit
13. The Lone Deranger


http://vildhjarta.com/downloads/

Merch

Facebook