Red Seas Fire

Ναι, ναι, ξέρω αδιαιολόγητη η απουσία, σας έλειψα, το κατανοώ αλλά έπρεπε να γίνουν κάποια πράγματα που με τραβούσαν μακριά από τη μπλογκογραφία. Ένα από αυτά ήταν και η μεγάλη ποσότητα των δίσκων που έσκασαν μύτη το Δεκέμβρη και ζητούσαν ακρόαση διψασμένα.

Το δισκάκι των Red Seas Fire δεν εμπίπτει σε αυτή την κατηγορία. Για την ακρίβεια στέκεται εδώ έτοιμο να "κριτικαριστεί" αρκετό καιρό. Εδώ θα πέσουμε λίγο στο youtube. Τι εννοώ; Εννοώ ότι μπορείτε να παρακολουθήσετε μεγάλο μέρος της φιλοσοφίας της μπάντας στο διαδίκτυο μιας και είναι εκ youtube ορμώμενοι. Καλό είναι μην άγχεστε.

Το δισκάκι το οποίο χαρακτηρίζουν "album" οι ίδιοι, θα το χαρακτηρίζαμε περισσότερο ως EP, καθώς περιέχει μόνο 7 κομματάκια (-ρες). Στυλ; Ε...Ξέρω γω. 7χορδες είναι, odd-time riffs ξετρυπώνουν από παντού, τα κρουστά σε απογειώνουν, οι τσιριδούλες τσιριδίζουν. Πετάμε και κανα καθαρό μελωδικό για τις γκόμενες και ύστερα δίνουμε και κανα ελέκτρο πέρασμα που έχει γίνει της μόδας.

Το βασικό είναι ότι έχουν ταυτότητα. Τα παιδάκια ξέρουν, παίζουν κάτι μεταξύ hazy metal & blobbercore αλλά δεν πατήσαν στα κλασικά ηχητικά μονοπάτια. Το μπάσο είναι αρκετά δυνατά στη μίξη και σου δίνει ένα απίστευτο groovaρισμα παρέα με τη μποτούλα αλλά το καταλαβαίνεις αργότερα μέσα στο δισκάκι.

Γενικά μου άφησαν μια περίεργη εντύπωση. Άκουγα επιρροές παντού. Lamb of God, In flames, Periphery, Meshuggah, BTBAM, χαμός. Σολάκια αλλά satch/vai/govan απο δω κι από κει. Τα καθαρά φωνητικά τους σε φάσεις δε με ενθουσίασαν. Θα μπορούσαν να είναι καλύτερα. Αλλά είναι αυτό ρε γαμώ το, έχουν original ήχο. Aπό την αρχή μέχρι το τέλος ξέρεις ότι ακούς μια μπάντα με ταυτότητα, με πρωτότυπες ιδέες και που κάνει χρήση και των 7 χορδών :P

Το "Epinephrine" σκάει μετά το θολούρα intro μόνο για να πεις "wow" και συνεχίζοντας στο "Timeframes", θυμάμαι τον εαυτό μου να λέει "για να δω που θα το πάνε."
Πιο ατμοσφαιρικά και ήρεμα περάσαμε στο "The Recovery" το οποίο με το δυνατό του τέλος μας σέρβιρε το εκπληκτικό "Cipher" αναίσχυντα. -Μα αυτό το μεσαίο riff ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ.-
Ακόμη και τα φωνητικά σπέρνουν εδώ. Πως φαίνεται ότι το γουστάρουν κάργα το κομμάτι όλοι τους.
Mετά τα άλλα δυο ίσως να μη σε τρελάνουν γιατί αυτή τη δουλειά την έκανε στο Cipher αλλά τελειώνουμε με πολύ καλές επιλογές κομματιών. Ακούστε το λέμε:

ΕΙΝΑΙ ΤΖΑΜΠΑ (Link downwards)


Θα παίξει; 
Έπαιξε!

Tracklist

01. Intro
02. Epinephrine
03. Timeframes
04. The Recovery
05. Cipher
06. Turbulence
07. Skye

http://www.redseasfire.co.uk/

Mέχρι να γίνουμε Στρουμφ,

Υπνοβάτης.

Corelia - Nostalgia EP

Καμιά φορά η συνταγή είναι απλή. Αλλά ταυτόχρονα μπορεί να προϋποθέτει και μια ανάλογη εμπειρία για να δώσει το κατιτίς της. Έτσι ένιωσα με τους Corelia. Αυτό που λέει το EP τους είναι σχετικά απλό. Αλλά έχει τόσο υπόβαθρο από κάτω που δεν πάυει να σε συναρπάζει.

Δεν είναι αυτό που περιμένεις όταν ακούσεις το πρώτο riff. Ξεχύνεται ένας ήχος από πολύ σφιχτοδεμένες κιθάρες με moderate ποσότητες παραμόρφωσης αλλά με μια απλότητα που σε ξεγελάει. Θες τ' ότι έπρεπε να περάσω στο δεύτερο κομμάτι για να καταλάβω ότι παίζουν σε drop B; Αξιοποιούν κάθε συγχορδία και μελωδική γραμμή που μπορούν να βρουν επάνω στα όργανά τους και στα φωνητικά. Θες τ' ότι είναι από τις λίγες φορές που δεν άκουγα ένα γαμημένο wall of sound σε έναν ανελέητο loudness war μεταξύ των αυτιών μου και των δισκογραφικών; Με τους Corelia ακούω σύνθεση και όχι πρωταγωνιστές και δευτεραγωνιστές.

Ποιος είναι ο ρόλος του ΕΡ; Να με κάνει να θέλω να αγοράσω το full length; Ε θέλω.

Είναι γρήγορο, έντονο αλλά αργό και συναισθηματικό όσο προχωράμε παρακάτω.

Οι στίχοι είναι παραπάνω από υποφερτοί. Κάτι που σπάνια βλέπω και με εκνευρίζει γιατί το γουστάρω είναι αυτό που έχουν κάνει αυτά τα παιδάκια. Τα ριφς είναι αυτά που είναι και τα φωνητικά επίσης. Καταφέρνουν και τα μπλέκουν όλα μαζί όμως, σαν να γεννήθηκαν ταυτόχρονα στο κομμάτι από το ίδιο μυαλό και να ερμηνεύτηκαν από το ίδιο άτομο. Οι μελωδικές γραμμές του τραγουδιάρη δεν είναι ιδιαίτερα απλές. Καταφεύγει σε screaming όταν θεωρεί ότι το απαιτεί η ερμηνεία, οι τριφωνίες δίνουν και παίρνουν και ότι whispering thingy έχω ακούσει μέχρι στιγμής είναι πολύ ατμοσφαιρικό.

Για τις κιθάρες τι να πεις. Μιλάνε μόνες τους. Προσεγμένος ήχος, άψογο παίξιμο, progressiβίλα σύγχρονη με ατμοσφαιρικά και γλυκούτσικα ιντερλούδια για το γαμώτο της υπόθεσης και πάμε όλοι μαζί στον χαμό.

Μειονεκτήματα: Όσο προσωράει το ΕΡ βαριέμαι. :P Δεν ξέρω γιατί. Φταίει η άτιμη η μπάντα; Φταίει το άτιμο το ΕΡ που δεν έχει λογική συνέχεια; Είναι κρίμα γιατί το άλμπουμ αναμένεται πάρα πολύ καλό και δε θέλω να το καταπιεί η μαρμάγκα της βαρεμάρας.


Θα παίξουν στο ράδιο; 
Θα παίξουν.-

Tracklist:

01. Treetops
02. Glass Faces
03. The Sound of Glaciers Moving
04. Aviation
05. Red Sky Harbor
06. Mute Swan
07. Blood Petals


Είσαι τόσο θεός που με έκανες να θέλω να το αγοράσω για 5.00 EUR!


Τιλλ ντεθ μητς Χογκφάδερ,

Υπνοβάτης

Radio crimes #995

Αργοπορημένα και καθυστερημένα ανεβαίνει το ποστ και λόγω τεχνικού προβλήματος θα αργήσει να ανέβει και το λινκ. Η τέταρτη-τρίτη εκπομπούλα αυτού του Σαββάτου με περίεργο mood.
Θα ανεβαίνουν και οι playlists όταν τα κατεφέρω :P

Cloudkicker - Let Yourself Be Huge

Βάλτε το να παίξει κ μετά, στο "It's inside me and I'm inside it" ξεκινήστε να διαβάζετε το review.

Στο intro είπα "χρουμπφτ" με πλάγιο ηλίθιο χαμόγελο. Όταν μπήκε το "Explore, be curious" ένιωσα την ανάγκη να εξερευνήσω. Μετά ήρθε το ακουστικό The word water και μας γάμησε. 

Τον κατηγόρησα για επανάληψη, το ομολογώ. Αλλά πάντα μ' άρεζε. Τώρα μας πέταξε 2 αλμπουμάκια. To Loop και το Let Yourself Be Huge. Για το loop δε θέλω να πω πολλά. Απλά ακούστε το με 2 τρόπους, όπως προτείνει ο Ben. Αποτελεί ένα ταξιδιάρικο Phase out of reality για το γαμώ το. 

To LYBH τρέχει τώρα όσο μιλάμε. Είναι αιθέριο, απλό και κατανοητό. H αλήθεια είναι ότι το Beacons μας μάζεψε τα σαγόνια από το πάτωμα που τα είχε ρίξει το πρώτο του, Τhe Discovery. 

Δεν ξέρω αν πρέπει να γράψω πολλά γιατί δεν έχει να γράψω. Δε θέλω να το παρατραβήξω. Είναι ο Cloudkicker, όλοι κατά βάθος ξέρουμε τι να περιμένουμε. Ατμόσφαιρα, παιχνίδισμα με τα ακκόρντα όπως μόνο αυτός ξέρει και το κέρατό μου το τράγιο. 

Εναλλαγή ακουστικών με ηλεκτρικών κομματιών και δεν ξέρω αν καταλήγει πουθενά. Θες να σιδερώσεις; Θες να πλύνεις τα πιάτα; Βάλτο κι αστο να παίζει. Θες να σκεφτείς; Βάλτο κι άστο να παίζει. 

Ο άτιμος, ή είναι με το ξυράφι με το ένα χέρι ή μόλις βρήκε γκόμενα.

Θα παίξει; Όχι. Όχι, μέχρι να νιώσω έτοιμος να βάλω κάτι τέτοιο on air. Αγριάδα και πάλι αγριάδα. 

Δε βάζω ούτε τρακλιστ ούτε τίποτα. Ούτε εικόνες, ούτε fancy γραμματούλια. Απλά, λιτά και απέριττα για μια ηλίθια μέρα, στα πρότυπα του Cloudkicker.

R.I.P. Dimebag

R.I.P. John Lennon

Till the moon turns purple,

υπνοβάτης

Mastodon - The Hunter

Να ξεκαθαρίσω κάτι. Θεωρώ το "Blood Mountain" έναν από τους πιο σημαντικούς δίσκους στο χώρο του μέταλ. Και το θεωρώ αξεπέραστο. Με αυτό στο μυαλό μου προχωράω παρακάτω. Το "Crack the Skye" ήταν κάτι από μόνο του. Το distortion χαμηλωμένο, οι συνθέσεις πιο αιθέριες, πιο ώριμες και πιο τολμηρές. Γουστάρω ανελέητα τον καλλιτέχνη που λέει θέλω να κάνω 'αυτό' σε κάποια φάση στη ζωή μου και το κάνει. Τολμάει. Άσχετα αν βγει μια τεράστια παπαριά. (βλ. το φιάσκο "callmeLulu")

Το "The Hunter" είναι ταυτόχρονα συνέχεια του "Blood Mountain" και του "Crack the Skye". Αλλά και δεν είναι. Τι εννοώ; Δεν έχει concept όπως είχαν οι τελευταίοι δίσκοι τους. Οι κιθάρες παραμένουν αυτές που ήταν τόσα χρόνια στους Mastodon: Βασικό στοιχείο και κομπάρσοι μαζί.  Ώριμος δίσκος, ξεκάθαρα πράγματα. Αιθέριο τσατιλοrock-& fucking pure- roll με τα γνωστά drums του Brann και τις περίεργες μπασσογραμμές του Troy. Είναι καλύτερο του Blood Mountain; Δεν ξέρω. Και χέστηκα. Η σωστή απάντηση είναι:

"Θα πρεπε να είναι;"

Battle of Troy

Ηχητικά, με το πρώτο "play" καταλαβαίνεις ότι μιλάμε για Mastodon. Signature ήχος, αλλά όχι μια από τα ίδια. Το Black Tongue είναι ένα πολύ καλό άνοιγμα σε έναν δίσκο ελαφρώς ταξιδιάρικο. Οι εναλλαγές στη διάθεση ίσως και να προοικονομούνται με το που σκάσει το "Stargasm", σημαντικό κομμάτι για το δίσκο. Από κει και πέρα μέχρι και το "The Hunter" άφησα τις μελωδικές γραμμές να με κουβαλήσουν (πω, τι γράφω ο κερατάς). Τεράστια η αλλαγή στις συνθέσεις. Τα syncopated riffs σε odd time sigs δίνουν και παίρνουν χωρίς να προσπαθείς να καταλάβεις τι στο καλό συμβαίνει.

Groove λέμε ρε. Μυστικιστική διάθεση, ταξιδιάρικα lyrics, θεματολογία με epic στοιχεία...Μ'άρεσε. Ξεφεύγει, όπως κάθε δίσκος τους, από τις κλασικές μπούρδες που θα ακούσεις από δω κι από κει και το βασικότερο: Σου αφήνει κάτι όταν τελειώσει. Είτε αυτό είναι η επιθυμία για να πατήσεις το άτιμο το repeat είτε μια γλυκιά γεύση ROCKAROLLA BABE!

Πάμε λίγο στις φωνές. Έφυγαν από τις τσιρίδες. Καλά εμένα πάντα μ'άρεζαν ως φωνές γιατί είχαν αυτό το άτεχνο, αυτό το random, αυτό το βγαίνω-στο-Mic-και-ξερνάω-τ' άντερά-μου-χωρίς-αύριο αλλά για όσους ευελπιστούσαν να τους ακούσουν να τραγουδάν. Το 'χουν. Μεστές, smoky γκαρίδες. Μην περιμένετε πέμπτη οκτάβα. Νταξ. O Troy μπαίνει στα χνάρια του "δραματικού" βαρύτονου κοντά στην τέταρτη δεκαετία της ζωής του. Μια ζωή με

πολύ σπατάλη, κραιπάλη και αιθάλη οπότες ξεχάστε τεράστια ανοίγματα και τρομερά πατήματα. Όπως προείπα, μεστά, λαλίστατα, απέριτα vocal riffs με αρμονιούλες στο κλασικό πλεόν στυλ των Mastodon.

Βαριέμαι αφόρητα να αναλύσω κομμάτι κομμάτι το δισκάκι γιατί δεν είναι ένα δισκάκι που πρέπει να αναλυθεί έτσι. Είναι ένα δισκάκι στο οποίο περνάει η ωριμότητα μιας μπάντας που βρίσκεται στην πέμπτη δισκάρα της και συνεχίζει και τολμάι. Είναι ένα δισκάκι που στέλνει τα 70s σαράντα χρόνια μπροστά για να πάρουν μια γεύση του σήμερα. Είναι ένα άλμπουμ που προήλθε μετά από endless touring, θανάτους, κακουχίες και αποδεικνύει αυτό που πίστευα πάντα:

  Το ότι μεγαλώνεις δε σημαίνει ότι γερνάς.


-Θα παίξει; 
-Έπαιξε ήδη λέμε...


Tracklist

01. Black Tongue
02. Curl Of The Burl
03. Blasteroid
04. Stargasm
05. Octopus Has No Friends
06. All The Heavy Lifting
07. The Hunter
08. Dry Bone Valley
09. Thickening
10. Creature Lives
11. Spectrelight
12. Bedazzled Fingernails
13. The Sparrow
14. The Ruiner (limited)
15. Deathbound (limited)

Official Page

Radio Crimes #33495

H δεύτερη εκπομπή έγινε εχθές. Και θα την παραλείψουμε γιατί ήταν χάλια. Είχα διακοπές, κρασαρίσματα κολλήματα και τα λοιπά και τα λοιπά. Είχε όμως ωραίο θέμα συζήτησης. Τέλος πάντων. Τι είχαμε τι χάσαμε, ξέρω γω.

Πάρτε την δεύτερη-τρίτη εκπομπή whatever.

Εκπομπή

Θα αργήσει να ανέβει προειδοποιώ. :P

Vildhjarta - Masstaden

Θα σας πω τι δεν είναι για αρχή. Δεν είναι το typical-djent-τα-ίδια-κ-τα-ίδια άλμπουμ. Δεν ξέρω αν είναι δίσκος αρχικά. Δεν είναι σίγουρα κάτι απλό. Αν ακούσεις αυτόν τον δίσκο απλά, το έχασες το παιχνίδι. Θέλει πολύπλευρο άκουσμα. 


Επίσης, δεν είναι Omnislash. Και δεν είναι Shiver.


Δεν είναι ελαφρύ, δεν είναι συμπιεσμένο, δεν είναι της λογικής άντε να τελειώνουμε. Γι αυτό και δεν κατάλαβα αν είναι δίσκος ή project. Θετικό ή αρνητικό αυτό δεν ξέρω και δε με ενδιαφέρει. 


Δεν είναι μαζεμένα τσιμπητά mutes με τον compressorα στο τέρμα. 


Τι σκατά είναι ρε πρήχτη;


Είναι δομή. Είναι βαρεμάρα. Είναι σκοτάδι, ταραμάς και παραθυρόφυλλο. Είναι άγριο, raw, πρωτόπλαστο αλλά και παλιό, ώριμο και εξέλιξη. Είναι ρευστό και στατικό μαζί. Είναι copy-paste αλλά και πρωτότυπο. Είναι Meshuggah με Death. Είναι μεσαιωνικό. Είναι...γάμησε τα.


Να κόψουμε τη λογοτεχνία να πάμε στα καθέκαστα. 


Είναι ένα κομμάτι από τους εαυτούς τους. Δεν το λέω λογοτεχνικά. Ο δίσκος έχει κατάθεση μέσα. Οι ίδιοι λένε ότι γράφουν κινηματογραφικά. Ισχύει. Για μένα είναι και η μόνη οπτική που θα κάνει το δίσκο να σε καθηλώσει. Η παραγωγή σου σερβίρει wide panning με τεράστιες κιθάρες και κυκλικά drums. Το industrial στοιχείο είναι παρόν αλλά όχι καθοριστικό. Πιο πολύ σε πειραματικό κρουστό παραπέμπει. 


Ντύνεις ταινία με τη μουσική τους. Δεν ξέρω αν θέλω κάτι τέτοιο από μια μπάντα.


Σουηδοί. Τι να πείς. 




Αν δε με κέρδισαν στο "Shadow", όταν τελείωσε το "Benblast" είπα εντάξει, από δω και πέρα ΘΕΛΩ να το ακούσω. 







"tells the tale of a hidden and isolated town, 


narrated in a classic fable manner"


Αυτό είναι βασικά. Επιρροές από το βιβλίο της ζούγκλας και το FFVII. Εμ, πως να μη βγει σκοτεινό αυτό το πράμα. Είναι μαύρο, κατακαμένο και εθιστικό. Εκεί που νομίζεις ότι θα κάτσει σε εκπλήσσει. 


Τα βρώμικα τους είναι συνδυασμός αγνής τσιρίδας και κακού, λερωμένου, ξερού βρυχηθμού. Σαν troll στα Νορβηγικά δάση. Και η μίξη του επιτρέπει να είναι στα μούτρα σου. Δεν νομίζω άλλη φορά τα κρουστά να ήταν τόσο επιδεικτικά απόντα από τη μίξη και να είχες την αίσθηση ότι χωρίς αυτά δε θα είχες τίποτα. (να σημειωθεί ότι μιλάω για τέτοιου είδους μουσική)


Είναι πάρα πολύ προσεγμένο και συνθετικά και ως μίξη. Το μπάσο το αισθάνεσαι, το καταλαβαίνεις. Δεν εκτελεί χρέη ξεκουρδισμένης κιθάρας. Κολλάει με τη μπότα, δένουν σφιχτά χωρίς να ξεχωρίζουν από τις κιθάρες. Έχεις ένα ττιτανοτεράστιο μουσικό σύνολο με πυγμή και όγκο και πάνω απ'όλα σφυγμό. 


Πολλά λέω και δεν ξέρω αν καταλαβαίνει και κανείς αν πρέπει να το ακούσει. 

Θα δανειστώ από τους ίδιους.


"keep an open mind"


"We don't make a fuss about our own sound. We're ripping off Meshuggah."


Ας ελπίσουμε η Century Media να μην τους βουλιάξει. (tough though)


Θα παίξουν ;  Εμ...Ναι. Αλλά όχι τώρα τώρα. Ίσως και ναι. 


*Επειδή δεν έχω το χρόνο να κάτσω να κάνω εκ βαθέων ανάλυση ενώ θα 'θελά πολύ, σας στέλνω σε αυτό το review που φυσικά και είναι κλάσεις ανώτερο από το δικό μου:
REview











Tracklist

01. Shadow
02. Dagger
03. Eternal Golden Monk
04. Benblåst
05. Östpeppar
06. Traces
07. Phobon Nika
08. Måsstadens Nationalsång
09. When No One Walks With You
10. All These Feelings
11. Nojja
12. Deceit
13. The Lone Deranger


http://vildhjarta.com/downloads/

Merch

Facebook

Tesseract - One

TesseracT - Εκ Southpark ορμώμενοι  

Δεν είναι εύκολο να ξεφύγεις από τα τετριμμένα. Καθόλου μάλιστα. Εκτός αν είσαι Βρετανός. Τι στο καλό τους δίνουν εκεί πέρα; Θα μου πεις είναι Άγγλοι, [με ο,τι στο καλό (ή κυρίως κακό) συνεπάγεται αυτό) -π.χ. κόκκινα γένια]. Δυστυχώς, θέλοντας και μη σ' αυτό το review θα παίξει παραπλάνηση. Μη με πάρετε με τις πέτρες βασικά, δε φταίω.

Ας τα πάρουμε από την αρχή. Δυο τυπάδες στο φόρουμ των Messhuggah, αποφάσισαν να πειραματιστούν με τον καθαρό τους ήχο. (για κιθάρες μιλάμε πάντα) Αυτά εν έτει 2003. Ο ένας έγινε οι Tesseract. O άλλος, στην άλλη μεριά της γης έγινε οι Periphery. Ναι, ναι θα αφιερωθεί άγαλμα και στους δυο γιατί είναι θεοί, υπεργαμάτοι και άντε γιατί. (επιχείρημα τάξης ΒΑc' - προφέρεται Μπε, Α, τσε τονούμενο και δεν έχει καμία σημασία. Είναι τρία ράντομ γράμματα.)

To οχτάχωρον 

Βασικά, τι να λέμε, εδώ που τα λέμε. Είναι στη λίστα των άλμπουμ που πρέπει να ακούσεις πριν πεθάνεις. Τώρα που γράφεται αυτό το ψευτοreview το άλμπουμ έχει ήδη γίνει ανάρπαστο και έχει προκαλέσει έναν άλφα πάταγο. Αλλά η ζημιά έγινε με το EP. Concealing fate ο τίτλος. Ακούστε πρώτα το άτιμο το EP και μετά πάτε στο full length. Αυτό το κινούμενο πράμα στη φώτο, δεν είναι άλλο από το TesseracT.


Τι είναι; Είναι ένας τετραδιάστατος κύβος με όλες τις δυνατές προβολές του. Πιο κατανοητά: Τη σχέση που έχει το τετράγωνο με τον κύβο, την έχει το tesseract (κανονικό οχτάχωρο ;) με τον κύβο. Μπέρδεμα ε; Χαζέψτε το, πείτε "αααα", κλείστε στόμα και πάμε παρακάτω


Τα riffs είναι Meshuggah (τι σκατά, όλοι τώρα τους θυμήθηκαν;) με ακόμη λιγότερες νότες. Αρκούν. Πολυρυθμίες μέχρι αηδίας, κοφτά στακάτα παιξίματα (εδώ μπαίνει η λέξη djent για τους περίεργους), καθαρά πιο-ψηφιακούρα-πεθαίνεις και κρουστά παιγμένα από χταπόδι.


Δεν έχω μια λέξη για να το περιγράψω. Ή μήπως έχω; Φοβάμαι ότι το ιδιοφυές δεν είναι αρκετό. Είναι από αυτές τις δισκάρες που τις ακούς από την αρχή μέχρι το τέλος και όταν τελειώσει κάπου αισθάνεσαι μια τρύπα. Ότι αυτό το άκουσμα έφυγε και δεν θα ξανάρθει οπότε καλύτερα να μην τα ξοδέψω άγαρμπα.


Στην τρακλιστ θα φιγουράρουν τα λινκς από το Concealing Fate (το οποίο υπάρχει αυτούσιο στο full length) live in studio ;)


Και είναι και αυτή η άτιμη η φωνή ρε παιδί μου. Προσπαθώ να καταλάβω αν αυτός ευθύνεται για όλα ή όχι. O Dan Tompkins έδειξε πόσο αέρα δίνει η φωνή σε ένα κομμάτι. Σε ένα concept. Καθηγητής φωνητικής αν δε απατώμαι. Είναι όλα άψογα. Σε σημείο που χαλαρώνεις. Δεν περίμενα ένας τενόρος να μπορεί να σε χαλαρώσει τόσο σε μέταλ ακούσματα. Οι μελωδικές γραμμές που έχει βάλει είναι από άλλον πλανήτη. Η άνεση του στα ψηλά και οι τσιρίδες με κρυμμένο pitch πολλές φορές σε ανατριχιάζουν. Είναι φλώρος και το ξέρει.


Η παραπλάνηση που παίζει είναι ότι πλέον ο Dan άφησε το touring με τη μπάντα γιατί κόντεψε να πεθάνει από ασιτία και τη θέση του πήρε ο (θεούλης) Elliot Coleman. Το πρώτο δείγμα τους μ αυτόν μπορείτε να το ακούσετε στο Eden v2.0 το οποίο θα παραθέσω για να μην τρέχετε. To original υπάρχει σε youtube.


TESSERACT - Eden 2.0


Σφιχτές παραγωγές, ρυθμοί in-your-face, μια post ατμόσφαιρα μελαγχολίας και θυμού να περιδιαβαίνει στο χώρο και έχεις το One. Groovy as hell, θυμωμένο, μετρημένο, μελετημένο, καθαρό και (μάλλον) αυθεντικό. Δεν έχω να προτείνω κομμάτι εκτός από το "Nascent" που θα μπει για την τιμή των όπλων. Ακούστε το. Σε κάποια φάση που θα έχετε χώρο. Θέλει χώρο το άτιμο. Στο κεφάλι σου, στο θυμικό σου δεν ξέρω. Αλλά ήρθε για να μείνει.

Tracklist


01. Lament
02. Nascent
03. Concealing Fate Part One - Acceptance
04. Concealing Fate Part Two - Deception
05. Concealing Fate Part Three - The Impossible
06. Concealing Fate Part Four - Perfection
07. Concealing Fate Part Five - Epiphany
08. Concealing Fate Part Six - Origin
09. Sunrise
10. April
11. Eden


TesseracT

Θα ακουστούν στο passa-tempo;  Εννοείται!

Με ένα σκουπιδάκι στο μάτι,


Υπνοβάτης

Radio Crimes #2245

Λοιπόν.

Το πρώτο share θα είναι αποτυχία γιατί έτσι. Δεν προετοιμάστηκα σωστά. Αλλά δε μας νοιάζει.

Θα παραθέσω λινκ για φάκελο στο box.net και όλοι θα 'μαστε χαρούμενοι. Η επόμενη εκπομπή θα ανέβει από dropbox μάλλον και ελπίζω να καταλήξω σε κάτι πιο...παραγωγικό να το πω;



Till the moon turns purple,

Ypnovatis

The Interbeing - Edge of the Obscure

Απ' 'οσα κατάλαβα, όλα ξεκίνησαν από τον κύριο Alex Gray και τη μανία του με τα spiritual και psychedelic paintings. Ένα από αυτά -με τίτλο (guess) Inter being κατάφερε να γίνει ο πυρήνας της μπάντας (εκ Copenhagen ορμόμενη. Είναι γενικά γνωστή η αναζήτηση του εσώτερου είναι μας. Χώσε στο κατάλογο τα γνωστά Υπερεγώ, Εκείνο, λοιπές ψυχολογικοτέτοιες θεωρίες και σχηματίζεται μια φόρμα αναζήτησης.


Στο χώρο του groove/industrial metal (σιχαίνομαι την κατηγοριοποίηση, να σημειωθεί) έσκασε ένα νέο πραματάκι. Οι Interbeing αφού σάλιωσαν τα σαγόνια μας με το EP τους (Perceptual Confusion) κράτησαν ψηλά τον πήχη με το full lenght. Το Edge of the Obscure είναι λίγο από διάφορα πράγματα. Eίχε και πολύ χρόνο να ωριμάσει. Από το 2006 μέχρι το 2011.  Καταφέρνει να δημιουργήσει μια περίεργη ατμόσφαιρα με χρήση ambient/synth φάσεις και κρουστοκατάσταση από χαλασμένα Coolermaster και νεκρούς σωλήνες αμιάντου η οποία όμως περιπλέκεται όμορφα με Meshuggίστικη cyberpunk φιλοσοφία με In Flames επιρροές να δίνουν και να παίρνουν τη σκυτάλη.


Κοφτά στακάτα riffs τα οποία πλαισιώνονται (αρκετά ταιριαστά θα έλεγα) από μια πολύ σφιχτή παραγωγή. Τρελάθηκα με το εισαγωγικό. Μπάσο είναι βασικά αλλά γαμάει. Σε προδιαθέτει για την όλη ατμόσφαιρα που θα επακολουθήσει. Χμμ. Με μια λέξη το άλμπουμ χαρακτηρίζεται ως: Ατμοσφαιρικό μέχρι θανάτου. Καλά είναι τρεις, αλλά τι περιμένατε; :P

Για τα φωνητικά δεν ξέρω τι να πω ακριβώς. Εκτός του ότι ταιριάζουν τέλεια με το άλμπουμ. Ψιθυριστά περάσματα με wide panning και κατά κύριο λόγο σχιστό screaming με αυξανόμενες μελωδικές γραμμές όσο προχωράμε στο άλμπουμ.


Βαριέμαι αφόρητα να γράψω για τις αμετρίλες και τις χρήσεις τις εφτάχορδης που είναι αρκετά τυπικές πλεόν αλλά και στο εν λόγω δισκάκι. Τα παλικάρια (που μπορείτε να ερωτευτείτε δίπλα) φαίνεται ότι έκαναν μια πολύ προσεκτική δουλειά και από το γεγονός ότι διαθέτουν το δίσκο και σε μορφή flac. Αξίζει ή όχι, δεν ξέρω. 


Για μένα στιγμές πανικού στο άλμπουμ δεν υπάρχουν. Και αυτό είναι και το μόνο μείον της υπόθεσης. Είναι ένα τυπικό πιστό στον εαυτό του άλμπουμ. Αλλά πολύ καλό. Λιώνω για το Intro  - με τον τίτλο-εξυπνάδα Elusive Atmosphere-, και το επόμενο track (αν και κομματάκι μονότονο).
Θα επιμείνω στο Shadow Drift γιατί καταφέρνει να ξεφύγει ίσως από τη βαρβατίλα-καταθλιψάρα και δίνει στιγμές οργής. Αλλά στο ρεφραίν πάλι σου γαμάει τον ορίζοντα. Ακολουθεί τρακλιστ και λινκάκια για τέρψη.




Tracklist


01. Elusive Atmosphere
02. Pulse within the Paradox
03. Tongue of the Soiled
04. Face Deletion
05. Fields of Grey
06. Shadow Drift
07. Swallowing White Light
08. In the Transcendence
09. Celestial Flames
10. Rhesus Artificial
11. Ledge of Oblivion





Site: The Interbeing

Θα μπεί στην εκπομπή ρε βλαμμένε; Αμέ!


Με ατμοσφαιρική μούουντ, 


Υπνοβάτης

Καλώς ορίσατε!

Σας καλωσορίζω στο νέο χάλι που θα φιλοξενεί δείγματα γραφής και μουσικής που πιθανότατα θα είναι σε αντιστοιχία με το περιεχόμενο της εκπομπής μου. 

Ποιας εκπομπής; Ε, το λοιπόν τρέξατε, τρέξατε όλοι και παρακαλείσθε όπως κλικάρετε επάνω στο μικρό και γλυκούλικο αυτό λινκ που θα σας μεταφέρει στο καταπληκτικό μας ραδιόφωνο, το passa-tempo. 

Για να παινέψουμε και το σπίτι μας, (διότι ειδάλλως θα πέσει να μας πλακώσει) ας πούμε δυο λόγια για την προσπάθεια: 

Δεν είναι ένα απλό διαδικτυακό ραδιόφωνο, είναι ένα community γεμάτο με καθυστερημένους παραγωγούς και βλαμμένα παιδάκια με στοιχεία διάδρασης την ώρα της εκπομπής (lege me chat) και πολύ πολύ πανικό. Δεν έχουμε καμία μουσική ταυτότητα και δεν είμαστε κομπλεξικοί μονοφαγάδες. Ο κάθε παραγωγός σας προσκαλεί στο chat όπου μπορείτε να τον κεράσετε μια ζεστή κούπα σοκολάτα. Έχουμε και φόρουμ όπου μπορούμε να μουσικοσυζητήσουμε και όχι μόνο. 

Στο ταμπ "πρόγραμμα" θα βρείτε την αρχοντομουτσουνάρα μου να φιγουράρει κάθε Παρασκευή 15.00-17.00 εκτός αυτής της εβδομάδας λόγω ανωτέρας βίας που μπορείτε να με θαυμάσετε το Σάββατο.

Το Σάββατο λοιπόν, 16.00 με 18.00 θα ξεκινήσει για άλλη μια φορά η τραγική εκπομπή με τίτλο "Djentle Intentions" με λίγο stoner/sludge/alternative/progressive/death/"djent" (για τους βλάχους. Το djent δεν είναι είδος είναι συγχορδία. Τέλος.- )

Αν δε δεχτώ απειλητικά τηλεφωνήματα, πιθανώς θα ανεβάζω και τις εκπομπές ηχογραφημένες. Για ποιο λόγο δεν ξέρω. Ίσως είναι χρήσιμο στην πορεία. Επίσης να τσεκάρετε συχνά για μουσικοπαρουσιάσεις και κριτικές καθώς θα υπάρχει (ευελπιστώ δηλαδή) feedback μεταξύ blog και εκπομπής. 

Όσοι ενδιαφέρεστε για τους προβληματισμούς μου παρακαλώ μεταβείτε στο alter ego μου : sacredchemist.blogspot.com

Αυτά προς το παρόν.

Με δόξα και τιμή,

Υπνοβάτης.