Terminal Function - Measuring the Abstract

"Sensors detect incoming audio source"

Ε, ντάξ, πόσο πιο COOL μπορεί να είναι μια έναρξη δίσκου; Και μετά μπαίνει ένα περίεργο άμετρο τσιριδοπραμα. Ξέρω γω; Technical φάση, death δεν νομίζω, progressive το λες ρε παιδί μου. Δεν ξέρω. Δε με ενδιαφέρει. 

Ορμώμενα από τη Σουηδία τα παιδάκια. Μου έκανε εντύπωση το πόσο απέριττη ήταν η μουσική τους. Ήταν stripped-down στα πολύ βασικά πράγματα που θα σε κρατήσουν εκεί, να μη θέλεις να αφήσεις το δίσκο να σου ξεφύγει αλλά ταυτόχρονα καταφέρνει και σου δίνει την αίσθηση του extreme.  

Το "Spawn" είναι ένα από τα καλύτερα εναρκτήρια κομμάτια που έχω ακούσει. Και το "Room 101" καταφέρνει να συνεχίσει αυτό που ξεκίνησε το "Spawn". Πιο τεχνικό, πιο χειμαρρώδες, πιο μπερδεμένο και με περισσότερα synthια να δίνουν ατμόσφαιρα. Αγχωτικό σε κιθάρες αλλά και έξυπνο. Άκουσα και Jarzombek εκεί μέσα. Προς κιθαρίστες, 7χορδες σε Standard B, τίποτα το τραβηγμένο από τα μαλλιά. Kαι φτάνει το καθαρό break και το αργόσυρτο σόλο με στοιχεία fusion έτσι για να σπάει η μινόρε μονοτονία. Άψογοι. Ένδειξη γούστου.

Και έτσι φτάνεις στο τρίτο κομμάτι. Αρχίζουν οι αργόσυρτοι ρυθμοί (για μένα, η κατάρα κάθε δίσκου αλλά αυτό θα το συζητήσουμε άλλη φορά). Πλέον στο δίσκο έχουμε καθαρή σύνθεση με τους Cynic να χαμογελάν πάνω από κάθε κομμάτι αναγνωρίζοντας τις επιρροές τους.

Από δω και πέρα ο δίσκος υποφέρει από τη γνωστή κατάρα του "LP". Έτσι το αποκαλώ εγώ τουλάχιστον αυτό το πράγμα που πιάνει τους καλλιτέχνες να φλυαρούν για να γεμίσουν το δίσκο. Ας έχει 3 κομμάτια ρε, δεν πειράζει. Τέλος πάντων αυτό είναι δικό μου κόλλημα. 

Από δω και πέρα αρχίζει η φωνή και σε κουράζει.Αρχίζεις και βλέπεις τις αδυναμίες της. Ως vocalist μπορώ να πω ότι με ανησυχεί πολύ αυτό. Το κατά πόσο αρχίζεις και κουράζεις ρε παιδί μου. Θα το δούμε όταν κυκλοφορήσει το EP. 

Τα κομμάτια είναι σε επίπεδα πολύ πάνω από το μέτριο. 7 στα 10 ας πούμε. Αλλά εγώ έχω πρόβλημα με αυτό το φαινόμενο. Με κρατάει χωρίς πρόβλημα, χωρίς γκρίνια. Σκάει μετά και το "Tactile" που είναι κομματάρα και το κλείσιμο του "Remote Views" είναι άκρως κατάλληλο για καληνύχτα.

Δεν ξέρω. Το θεωρώ έναν πολύ καλό δίσκο ανάμεσα στα σκουπίδια που κυκλοφορούν παντού και χωρίς να ντρέπονται. 

MySpace

Θα παίξουν: 

Τα Room 101, Spawn και Tactile όπως και δήποτε. 

Tracklist:

1. Spawn

2. Room 101

3. Dissolving Soul Fragments

4. The Brain-Shaped Mind

5. Tactile

6. Cloninng Assembl

7. Auroral Display

8. Remote Views

Mέχρι άυριο στις 16.30 που έχω εκπομπή και σας περιμένω ΟΛΟΥΣ,

Υπνοβάτης

Slice The Cake - The Man With No Face

deathcore

 Το μένος κάθε καλλιτέχνη. Να φορέσεις το πιο nerdικο ζευγάρι γυαλιά και να του πεις, "ξέρεις deathcorίζεις λιγουλάκι" Γιατί; 

Γιατί πραγματικά είναι κάτι ανούσιο. Είμαστε στο 2012, οφείλουμε να ξεκολλήσουμε από τις ταμπέλες. Είναι σιχαμερό. Δεν ξέρω γιατί τα καμένα 15χρονα αποφασίζουν ότι αν κολλήσουν την ταμπέλα "djent" στην τάδε μπάντα κ την ταμπέλα "core" στην άλλη θα γίνει ο κόσμος ομορφότερος.

Ο τρισμέγιστος Chuck δήλωσε: "ΌΛΑ ΕΙΝΑΙ ΧΕΖΥ ΜΕΝΤΑΛ"

Πως θα περιέγραφα τη μπάντα του τίτλου; 

Δεν ξέρω. Τους ανακάλυψα τυχαία και έπαθα την πλάκα μου. Είναι ένα δυναμικό duo με απίστευτο ταλέντο και όρεξη. Κάποιοι βιάστηκαν να τους τοποθετήσουν την ίδια μοίρα με τους Whitechapel. Υπάρχουν κοινά. Υπάρχει όμως και τόση progressivίλα εκεί μέσα, τόση τέχνη, που με αφήνει παγερά αδιάφορο το τι ταμπέλα θέλησαν να τους κολλήσουν.

Eίναι μόνο δυο άτομα. Και ενώ είμαι σε μπάντα δυο ατόμων κι εγώ ο γράφων, ποτέ δεν πίστευα ότι αρκούν δυο προσωπικότητες για να προσφέρουν τους τόνους φασαρίας και ηχητικής ηδονής που δίνουν οι Slice the cake.

Ό,τι και να πω είναι λίγο. Δε θέλω να πω άλλα. Δε θέλω καν να γράψω την tracklist. Θέλω να πάτε τώρα στο λινκ και να ακούσετε το άλμπουμ.

Και αν μας περισσεύουν το αγοράζουμε κιόλας. 

Mέχρι να πτωχεύσουμε και υλικά και πνευματικά,

Υπνοβάτης

Uneven Structure - Februus

Δε μπορώ να αποφασίσω.
Αριστούργημα ή αριστούργημα; 'Ή μήπως αριστούργημα;

Δε λέω τίποτα.
Μήνες σιωπής αρκούν για να δηλώσουν πόσο σημαντική προβλέπεται η παρουσία τους.
Κουραστικοί; Ανάλογα την όρεξή σου.
Δουλεμένα πράματα. Χεβυ και ατμοσφίρικ σε διάφορες αναλογίες.
Εμένα μ' άρεσε.
Το ακούω καιρό.

Δεν έχω καταλάβει τί θέλουν να πουν.

Δεν ξέρω αν με ενδιαφέρει όμως.

Τι να περιμένεις; Απλά ριφς, ζόρικες τσίρίδες, in your face παραγωγή. Αργοί ρυθμοί. Ξεσπάσματα.

Αν σ'άρεσε το Masstaden είσαι σε καλό δρόμο.

Όρμα του.

Δεν είναι για όλες τις ώρες, αλλά για αυτές που είναι, είναι βάλσαμο.

Θα παίξει;


Ας ξεκινήσω πάλι να εκπέμπω και βλέπουμε.


Tracklist:

Disc One

1. Awaken
2. Frost
3. Hail
4. Exmersion
5. Buds
6. Awe
7. Quittance
8. Limbo
9. Plenitude
10. Finale

Disc Two

1. Dew Upon Shapeless Bounds
2. Winds From Untold Memories
3. Promises Of Our Early Days




τιλλ δε νεξτ ποστ,


αη μπιντ γιου φεαργουελ

http://en.wikipedia.org/wiki/Stop_Online_Piracy_Act

Sees - Theend

Καλή χρονιά είπαμε; Ε κι αν δεν είπαμε δεν πειράζει. Ξέρω έχει πέσει η συχνότητα των αναρτήσεων και τα λοιπά και τα λοιπά. Τρεχάματα. Λεπόν, πάμε στο προκείμενο.

Sees. Για μένα έσκασαν μύτη από το πουθενά. Δεν τους είχα καθόλου στα υπόψη μου μέχρι που μια μέρα εμφανίστηκαν στο σκληρό μου. Δεν έχει ιδιαίτερη σημασία το πως και το τι. Σημασία έχει ότι μου άρεσαν. Δεν ξέρω επίσης γιατί μου άρεσαν. Δεν τρελάθηκα. Να το δηλώσω. Τέσσερα "δεν" σε τρεις σειρές. Πρέπει να μάθω κι άλλες λέξεις.

Παραγωγή; Άρτια όπως πάντα. Το home recording πλέον έχει φτάσει τα επίπεδα που πασχίζουν να πιάσουν τα ελληνικά στούντιο εδώ και δέκα χρόνια. Ουφ. Ο κλασικός djentoήχος που τείνει πλέον να κουράσει παρά να εμπνεύσει αλλά για κάποιο λόγο το ακούω ευχάριστα.

Γενικότερα δηλαδή περιμένω να δω κάτι πιο έξυπνο πλέον από αυτή την ηλίθια χαζομάρα τύπου djent. Νταξ, δεν εφεύραμε το μέταλ ξανά από την αρχή, μας το πε και ο Randy. Απλά δυο τρεις οκτάβες παραπάνω και δυο τρεις εβδόμες μέσα και έχουμε μια διαφορετικότητα.

Επίπεδο κιθαριστικόν αρκετά μέτριο και κουραστικό. Τσουγκα τσούγκα, ανοιχτά κλαγκίσματα αλλά ενδιαφέρουσα φωνή. Αρκετά καλή. Όχι το κλασικό "μάνα θα πάω στα καράβια"  fry των alesana-τραβάω-το-μυαλό-μου-να-μεγαλώσει. Σκοτεινό άλμπουμ. Λείπουν οι metalcore χαρούμενες φρασούλες που πιθανώς να σκάσουν μύτη σε διάφορα σημεία σε άλλες μπάντες. Δε λείπουν τα καθαρά φωνητικά.

Μην το κουράζω. Ήταν ένας αξιοπρεπής δίσκος μέσα στο χαμό των συγκροτημάτων που προσπαθούν να ζήσουν τη μεγάλη ζωή του touring.

Δυστυχώς μπάντες του επιπέδου των Periphery, Veil of Maya και Whitechapel βγαίνουν σπάνια. Σαν επίλογο θα πρότεινα να ακουστεί το Theend. Είναι καλή δουλειά. Θα θελα να πάει και παραπέρα. Το άκουσα γιατί έτυχε να μ'αρέσει το αρχικό κομμάτι.Δε θα το πρόσεχα αλλιώς. Και πιθανώς να μου άρεσε γιατί ήταν απλά κοντά στο γούστο μου. Δε θα πλήρωνα για να το ακούσω.

Δεν ξέρω. Αν θα παίξει; Θα παίξει. Μια φορά το πολύ.

Tracklist:

1. Inhale
2. Stare
3. Ungrateful Self
4. Nonsense
5. Slowly
6. Nail Biter
7. Hidden
8. Cripple Me With Despair
9. Candidate
10.Exhale

Ορμάτε είναι τζάμπα.

Red Seas Fire

Ναι, ναι, ξέρω αδιαιολόγητη η απουσία, σας έλειψα, το κατανοώ αλλά έπρεπε να γίνουν κάποια πράγματα που με τραβούσαν μακριά από τη μπλογκογραφία. Ένα από αυτά ήταν και η μεγάλη ποσότητα των δίσκων που έσκασαν μύτη το Δεκέμβρη και ζητούσαν ακρόαση διψασμένα.

Το δισκάκι των Red Seas Fire δεν εμπίπτει σε αυτή την κατηγορία. Για την ακρίβεια στέκεται εδώ έτοιμο να "κριτικαριστεί" αρκετό καιρό. Εδώ θα πέσουμε λίγο στο youtube. Τι εννοώ; Εννοώ ότι μπορείτε να παρακολουθήσετε μεγάλο μέρος της φιλοσοφίας της μπάντας στο διαδίκτυο μιας και είναι εκ youtube ορμώμενοι. Καλό είναι μην άγχεστε.

Το δισκάκι το οποίο χαρακτηρίζουν "album" οι ίδιοι, θα το χαρακτηρίζαμε περισσότερο ως EP, καθώς περιέχει μόνο 7 κομματάκια (-ρες). Στυλ; Ε...Ξέρω γω. 7χορδες είναι, odd-time riffs ξετρυπώνουν από παντού, τα κρουστά σε απογειώνουν, οι τσιριδούλες τσιριδίζουν. Πετάμε και κανα καθαρό μελωδικό για τις γκόμενες και ύστερα δίνουμε και κανα ελέκτρο πέρασμα που έχει γίνει της μόδας.

Το βασικό είναι ότι έχουν ταυτότητα. Τα παιδάκια ξέρουν, παίζουν κάτι μεταξύ hazy metal & blobbercore αλλά δεν πατήσαν στα κλασικά ηχητικά μονοπάτια. Το μπάσο είναι αρκετά δυνατά στη μίξη και σου δίνει ένα απίστευτο groovaρισμα παρέα με τη μποτούλα αλλά το καταλαβαίνεις αργότερα μέσα στο δισκάκι.

Γενικά μου άφησαν μια περίεργη εντύπωση. Άκουγα επιρροές παντού. Lamb of God, In flames, Periphery, Meshuggah, BTBAM, χαμός. Σολάκια αλλά satch/vai/govan απο δω κι από κει. Τα καθαρά φωνητικά τους σε φάσεις δε με ενθουσίασαν. Θα μπορούσαν να είναι καλύτερα. Αλλά είναι αυτό ρε γαμώ το, έχουν original ήχο. Aπό την αρχή μέχρι το τέλος ξέρεις ότι ακούς μια μπάντα με ταυτότητα, με πρωτότυπες ιδέες και που κάνει χρήση και των 7 χορδών :P

Το "Epinephrine" σκάει μετά το θολούρα intro μόνο για να πεις "wow" και συνεχίζοντας στο "Timeframes", θυμάμαι τον εαυτό μου να λέει "για να δω που θα το πάνε."
Πιο ατμοσφαιρικά και ήρεμα περάσαμε στο "The Recovery" το οποίο με το δυνατό του τέλος μας σέρβιρε το εκπληκτικό "Cipher" αναίσχυντα. -Μα αυτό το μεσαίο riff ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ.-
Ακόμη και τα φωνητικά σπέρνουν εδώ. Πως φαίνεται ότι το γουστάρουν κάργα το κομμάτι όλοι τους.
Mετά τα άλλα δυο ίσως να μη σε τρελάνουν γιατί αυτή τη δουλειά την έκανε στο Cipher αλλά τελειώνουμε με πολύ καλές επιλογές κομματιών. Ακούστε το λέμε:

ΕΙΝΑΙ ΤΖΑΜΠΑ (Link downwards)


Θα παίξει; 
Έπαιξε!

Tracklist

01. Intro
02. Epinephrine
03. Timeframes
04. The Recovery
05. Cipher
06. Turbulence
07. Skye

http://www.redseasfire.co.uk/

Mέχρι να γίνουμε Στρουμφ,

Υπνοβάτης.

Corelia - Nostalgia EP

Καμιά φορά η συνταγή είναι απλή. Αλλά ταυτόχρονα μπορεί να προϋποθέτει και μια ανάλογη εμπειρία για να δώσει το κατιτίς της. Έτσι ένιωσα με τους Corelia. Αυτό που λέει το EP τους είναι σχετικά απλό. Αλλά έχει τόσο υπόβαθρο από κάτω που δεν πάυει να σε συναρπάζει.

Δεν είναι αυτό που περιμένεις όταν ακούσεις το πρώτο riff. Ξεχύνεται ένας ήχος από πολύ σφιχτοδεμένες κιθάρες με moderate ποσότητες παραμόρφωσης αλλά με μια απλότητα που σε ξεγελάει. Θες τ' ότι έπρεπε να περάσω στο δεύτερο κομμάτι για να καταλάβω ότι παίζουν σε drop B; Αξιοποιούν κάθε συγχορδία και μελωδική γραμμή που μπορούν να βρουν επάνω στα όργανά τους και στα φωνητικά. Θες τ' ότι είναι από τις λίγες φορές που δεν άκουγα ένα γαμημένο wall of sound σε έναν ανελέητο loudness war μεταξύ των αυτιών μου και των δισκογραφικών; Με τους Corelia ακούω σύνθεση και όχι πρωταγωνιστές και δευτεραγωνιστές.

Ποιος είναι ο ρόλος του ΕΡ; Να με κάνει να θέλω να αγοράσω το full length; Ε θέλω.

Είναι γρήγορο, έντονο αλλά αργό και συναισθηματικό όσο προχωράμε παρακάτω.

Οι στίχοι είναι παραπάνω από υποφερτοί. Κάτι που σπάνια βλέπω και με εκνευρίζει γιατί το γουστάρω είναι αυτό που έχουν κάνει αυτά τα παιδάκια. Τα ριφς είναι αυτά που είναι και τα φωνητικά επίσης. Καταφέρνουν και τα μπλέκουν όλα μαζί όμως, σαν να γεννήθηκαν ταυτόχρονα στο κομμάτι από το ίδιο μυαλό και να ερμηνεύτηκαν από το ίδιο άτομο. Οι μελωδικές γραμμές του τραγουδιάρη δεν είναι ιδιαίτερα απλές. Καταφεύγει σε screaming όταν θεωρεί ότι το απαιτεί η ερμηνεία, οι τριφωνίες δίνουν και παίρνουν και ότι whispering thingy έχω ακούσει μέχρι στιγμής είναι πολύ ατμοσφαιρικό.

Για τις κιθάρες τι να πεις. Μιλάνε μόνες τους. Προσεγμένος ήχος, άψογο παίξιμο, progressiβίλα σύγχρονη με ατμοσφαιρικά και γλυκούτσικα ιντερλούδια για το γαμώτο της υπόθεσης και πάμε όλοι μαζί στον χαμό.

Μειονεκτήματα: Όσο προσωράει το ΕΡ βαριέμαι. :P Δεν ξέρω γιατί. Φταίει η άτιμη η μπάντα; Φταίει το άτιμο το ΕΡ που δεν έχει λογική συνέχεια; Είναι κρίμα γιατί το άλμπουμ αναμένεται πάρα πολύ καλό και δε θέλω να το καταπιεί η μαρμάγκα της βαρεμάρας.


Θα παίξουν στο ράδιο; 
Θα παίξουν.-

Tracklist:

01. Treetops
02. Glass Faces
03. The Sound of Glaciers Moving
04. Aviation
05. Red Sky Harbor
06. Mute Swan
07. Blood Petals


Είσαι τόσο θεός που με έκανες να θέλω να το αγοράσω για 5.00 EUR!


Τιλλ ντεθ μητς Χογκφάδερ,

Υπνοβάτης